موضوعی که در این نوشته مطرح می کنم موضوع بسیار حساسی است. سعی می کنم این موضوع را از لحاظ حقوقی بشکافم ولی تذکر دو نکته بسیار مهم پیش از شروع بحث الزامی است. نکته اول اینکه بنده حقوق دان نیستم و مطالب زیر درک من از موارد حقوقی است که در این خصوص مطرح شده است. لطفا این نوشته را به عنوان یک منبع مستند حقوقی مد نظر قرار ندهید. نکته دوم اینکه من شخصا با هر گونه تنبیه بدنی Corporal Punishment کودکان مخالفم و آن را به شدت تقبیح می کنم. به نظر من تقریبا هیچ گاه نیازی به تنبیه بدنی کودکان نیست و راه های متعددی وجود دارد که می توان بدون وارد کردن ضربات جسمی و یا روحی بچه های ولو چموش را تحت کنترل درآورد و به مسیر درست هدایت نمود. بنابراین نوشته حاضر به معنای تشویق پدر و مادرها به تنبیه بدنی نیست.
آیا تنبیه بدنی در کانادا مجاز است؟
تنبیه بدنی کودکان در مدرسه
تنبیه بدنی کودکان در مدرسه های کانادایی (اعم از عمومی Public، خصوصی Private، شبانه روزی Boarding و کاتولیک Catholic و غیره) به هر شکل ممنوع است. هیچ یک از معلمان و کارکنان مدرسه یا مهد کودک حق ندارند بچه ها را کتک بزنند و یا به هر روشی تنبیه بدنی کنند. محدودیت معلمان در این خصوص در حدی است که به هیچ وجه حق ندارند بچه ها را لمس کنند. یعنی حتی اگر بچه ای گریه می کند، معلم اجازه ندارد دست محبت بر سرش بکشد و او را آرام کند.
تنبیه بدنی کودکان توسط کسانی که از بچه نگهداری می کنند
کسانی که از بچه ها نگهداری می کنند چه در داخل محیط منزل و چه خارج از آن حق تنبیه کردن بدنی بچه ها را ندارند. این مساله حتی شامل حال Foster Parents یعنی کسانی که بچه به طور موقت (چند روز و یا حتی چند سال) در منزل آنها زندگی می کند هم می شود. اگر فردی برای نگهداری بچه های شما به منزلتان بیاید Baby Sitter یا بچه ها را برای نگهداری به منزل وی ببرید نیز باید از این قانون تبعیت کند. خلاصه کلام اینکه بجز پدر و مادر هیچ فرد دیگری حق کتک زدن و یا تنبیه بدنی کودک را ندارد.
تنبیه بدنی کودکان توسط پدر و مادر
پدر و مادر در شرایط خاص و در حالی که راه دیگری بجز تنبیه بدنی نباشد، می توانند فرزندان خود را تنبیه بدنی کنند. این قضیه نباید مرتب تکرار شود؛ چرا که در صورت تکرار مدام، آثار سوء جسمی و روحی برروی بچه ها خواهد داشت و ممکن است Child Services یا سازمانی مشابه، بچه را از پدر و مادر بگیرد. حتی اگر تنبیه بدنی در شرایط خاص انجام شود، باید محدودیت های زیر را رعایت کرد.
- تنبیه بدنی برای کودکان زیر ۲ سال و بالای ۱۲ سال مجاز نیست
- در تنبیه بدنی نباید هیچ ضربه ای به سر یا صورت کودک وارد شود
- هنگام تنبیه بدنی نمی توان از هیچ جسم خارجی نظیر کمربند، شلاق، ترکه یا امثال آن استفاده کرد.
به عبارت دیگر پدر و مادر برای تنبیه بدنی به استفاده از دست خود محدود می شوند. استنباط من این است که شدت ضربه نباید در حدی باشد که موجب آثار بارز جسمی و یا دردهای طولانی شود. در حقیقت باز گذاشتن این دریچه کوچک بدین منظور است که والدین امکان تربیت فرزاندان خود را داشته باشند و از طرف فرزندانشان مورد تهدید قرار نگیرند، نه اینکه خدای نکرده کتک زدن عادت آنها شود.
استان ها این قدرت را دارند که محدودیت های بیشتری برای والدین ایجاد کنند. حتما در مورد قوانین خاص موجود در استان خود تحقیق کنید. من قانون استانی خاصی پیدا نکردم که محدودیت بیشتری ایجاد کند ولی هر زمان ممکن است چنین قوانینی صادر شوند.
نصب رایگان تولبار “مهاجرت به کانادا”
بالاترین: 
Loading ...
#1 by یه دوست on آذر ۳, ۱۳۸۸ - ۹:۲۰ ق.ظ
در مورد قسمت دوم فرمایشتون که شکی نیست اما در مورد چاره ای به جز تنبیه بدنی گاهی نمی مونه باید عرض کنم که نسبی است و یه خرده پیچیده است که در حوصله اینجا نیست اما باوجود غم انگیز بودن این بحث در نگاه من -علی رغم حقیقت بودنش-از شما بابت بیانش که خودش تجربه خوبی برای من بود و ابراز نظرتون در مورد پست من تشکر می کنم.
#2 by علیرضا پارسای on آذر ۳, ۱۳۸۸ - ۹:۴۴ ق.ظ
سلام دوست عزیز
به هر حال امیدوارم هیچ پدر و مادری فرزندانش رو تنبیه بدنی نکنه
موفق باشین
#3 by یه دوست on آذر ۲, ۱۳۸۸ - ۱۲:۳۸ ب.ظ
سلام
هر کسی به هر دلیلی ولو به دلیل شرارت بیش از حد بچه ای او را مورد تنبیه قرار دهد به نظر من صلاحیت نگهداری بچه را ندارد و باید از نظر روانی مورد معاینه قرار گیرد.متاسفانه این موضوع هنوز در جهان امروز بخصوص در کشورهای جهان سومی به وضوح دیده می شود.چندی پیش در میدان هفت حوض نارمک مادری جلوی من بچه کوچولوی نازش رو کتک زد.اونقدر آثار بدی روی من گذاشت که اولا همون جا مادره از حالت چهره من جا خورد و تا چند روز من اون صحنه جلوی چشمم بود باور کنید اگر ایران نبود حتما به پلیس گزارش می دادم.به قول قدیمی ها گره ای که با دست باز می شه آدم سراغ دندان نمی ره و پدر مادری که نتونه با بچه ای که خودش تربیت کرده ارتباط برقرار کنه اسمش پدر مادر نیست و صلاحیت نداره.من اینقدر تو زندگی فهمیدم محبت سنگ رو آب می کنه دل بچه شرور که جای خود داره.این دست پدر مادرها باید به مشاوره رجوع کنند.می دونی بدبختی ما اینه که بچه برامون حکم یو یو و سرگرمی در جوانی و عصا در پیری داره.هیچ وقت نتونستیم بفهمیم که بچه برای خودش شخصیت داره.اونم از نوع حساس و شکننده.من دوتا گروه رو احترام خاصی براشون قائلم چون به نظرم نیازمند حمایت هستند.یکی بچه ها دیگری کهنسالان.چون سیستم دفاعی اونها ضعیفه و آدم زورگو هم زیاد.من همیشه تمام نیرو و عشقم رو برای این دوتا گروه با کمال میل می گذارم اونم بدون توجه به اینکه بچه کیه یا…امیدوارم یه روزی بشه بچه ها گریه نکنند و غصه نخورند.
نمی دونم چرا ولی این پست شما احساس خوبی به من نداد شاید چون موضوعش برام دردناک اومد.می دونم حقیقت تلخیه که وجود داره.
#4 by علیرضا پارسای on آذر ۲, ۱۳۸۸ - ۱:۱۴ ب.ظ
سلام دوست عزیز
من با شما موافقم که تنبه بدنی کار پسندیده ای نیست. من حتی پیش تر می رم و می گم که تنبیه روانی هم پسندیده نیست. راه های متعددی برای تربیت فرزندان وجود داره ولی باید دو نکته رو در نظر گرفت:
۱٫ همون طور که خودتون هم فرمودین بچه ها هر کدوم شخصیت خودشون رو دارن. به همین دلیل هم رفتار با تک تک اونها متفاوته. به هر حال بچه های شرور و یا مشکل دار هم وجود دارند و در شرایط کاملا خاص ممکنه راهی بجز تنبیه بدنی برای پدر و مادر باقی نمونه.
۲٫ حدود قانونی به معنای حدود رفتاری انسان نیست. اگر قانون اجازه می ده در موارد خاص کودکان تنبیه بدنی بشن به معنای اون نیست که باید اونها رو تنبیه بدنی کرد.
موفق باشید