مهاجران کانادا

نگارنده در نوشته های پیشین خود به نقش کانادا در خاتمه جنگ جهانی اول اشاره ای مختصر نموده است [لینک]. به هنگام جنگ جهانی اول کانادا تنها ۸ میلیون نفر جمعیت داشت. از میان این جمعیت تنها یک و نیم میلیون نفر مردانی بودند که از نظر شرایط سنی آمادگی شرکت در جنگ را داشتند. با این حال قریب ششصد هزار مرد کانادایی و تعداد قابل توجهی از زنان این کشور در جنگ جهانی اول شرکت کردند (یعنی بیش از یک سوم افراد واجد شرایط). از این جهت می توان کانادا را یکی از مهمترین نقش آفرینان میدان نبرد جنگ جهانی اول نامید.

شرکت صدها هزار سرباز کانادایی در نبرد، کشته و مجروح شدن هزاران نفر از ایشان را در پی داشت. یکی از مکانهایی که قتلگاه چندین سرباز کانادایی محسوب می شود دشتی است واقع در کشور بلژیک به نام فلاندرز Flanders. در سال ۱۹۱۵ در میانه نبرد، یکی از دوستان سرگرد پزشک مک کری Lieutenant Colonel John McCrae در این مکان که دشتی پر از شقایق است کشته می شود. سرگرد مک کری دوست خود را به خاک می سپرد و در پی خاک سپاری عزیز از دست رفته اش که جوانی ۲۲ ساله بوده، شعری می سراید. این شعر که سراسر شور و حماسه است، تبدیل به معروفترین شعر آن زمان می شود. دولت کانادا دو مصرع از این شعر را برروی اوراق قرضه ای که برای تامین بودجه جنگ می فروخته منتشر می کند. این روزها در مراسم سالگرد تسلیم آلمان در جنگ جهانی اول یعنی یازدهم نوامبر هر سال این شعر سروده می شود.

نام این شعر Flanders Fileds یا همان دشت فلاندرز است. تاکید شعر برروی شقایقهای Poppies این دشت، شقایق را به نماد سربازان از دست رفته کانادایی تبدیل می کند. خوانندگان محترم وبلاگ حتما مطلع هستند که شقایق در خیلی از کشورهای دیگر نیز نماد شهدا و کشته شدگان جنگ است. به همین خاطر کانادایی ها روز یازدهم نوامبر که معروف به Remembrance Day و یا Veterans Day (به ترتیب یعنی روز یادآوری و روز کهنه سربازان) است بر لباسهای خود سنجاقهایی به شکل گل شقایق وصل می کنند. شکل زیر نمونه ای از این سنجاقها را نشان می دهد.

این تصویر از وب سایت ویکیپدیا گرفته شده است – لینک

در زیر اصل شعر Flanders Fields را به زبان انگلیسی و بعد برگردان آن را به زبان فارسی می نویسم.

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.

در دشت فلاندرز گلهای شقایق در تحرکند،
بین علامتهای صلیبی که ردیف به ردیف چیده شده اند،
این محل ما را علامتگذاری می کند، و در آسمان،
چکاوک ها که همچنان شجاعانه آواز می خوانند، و پرواز می کنند،
صدایشان به سختی شنیده می شود، به واسطه صدای اسلحه هایی که در پایین شلیک می شوند.

ما مرده ایم. چند روز پیش،
ما زنده بودیم، سحر را احساس می کردیم، درخشش غروب را می دیدیدم،
عشق می ورزیدیم، و به ما عشق ورزیده می شد، و حالا خوابیده ایم،
در دشت فلاندرز

مبارزه ما را با دشمن ادامه بده:
به سمت تو پرتاب می شود از دستهای افتاده ما،
مشعل. آن را افراشته نگه دار،
اگر ایمان خود را به ما که مرده ایم از دست دهی،
ما آرامش نخواهیم گرفت، گرچه شقایقها می رویند،
در دشت فلاندرز

در ضمن محض اطلاع خوانندگان عزیز باید عرض کنم که سرگرد پزشک مک کری در سال ۱۹۱۸ و چند ماه قبل از پایان جنگ، در جبهه و به علت ابتلا به ذات الریه می میرد. میراث گل شقایق و شعر تکان دهنده دشت فلاندرز نام این افسر پزشک را برای همیشه زنده نگه داشته است.

حقوق قانونی و کپی رایت

نصب رایگان تولبار “مهاجرت به کانادا”

مطلب را به بالاترین بفرستید:

پ.ن. به کمک دکمه زیر می توانید این نوشته را با دوستانتان در Facebook، Twitter، لیست ایمیل هایتان و امثال آن به اشتراک بگذارید. پیشاپیش از کمک شما ممنونم.